بسم بود

 

   مي خواهم و مي خواستمت، تا نفسم بود .

                                        مي سوختم از حسرت و عشق تو بَسَم بود .

                                                       عشق تو بَسَم بود، كه اين شعله بيدار

                                                               روشنگر شب هاي بلند قفسم بود .

              آن بخت گريزنده دمي آمد و بگذشت

                            غم بود كه پيوسته نفس در نفسم بود .

                                  دست من و آغوش تو ، هيهات ، كه يك عمر

                                              تنها نفسي با تو نشستن هوسم بود


                سيماي مسيحائي اندوه ، تو ، اي عشق

                              در غربت اين مهلكه فرياد رسم بود .

                                       لب بسته و پر سوخته ، از كوي تو رفتم

                                                    رفتم ، به خدا اگر هوسم بود ، بَسَم بود .