| ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم | وین یکدم عمر را غنیمت شمریم | |
| فردا که ازین دیر فنا درگذریم | با هفت هزار سالگان سر بسریم | |
| **** | ||
| این چرخ فلک که ما در او حیرانیم | فانوس خیال از او مثالی دانیم | |
| خورشید چراغداران و عالم فانوس | ما چون صوریم کاندر او حیرانیم | |
| **** | ||
| برخیز ز خواب تا شرابی بخوریم | زان پیش که از زمانه تابی بخوریم | |
| کاین چرخ ستیزه روی ناگه روزی | چندان ندهد زمان که آبی بخوریم | |
| **** | ||
| برخیزم و عزم باده ناب کنم | رنگ رخ خود به رنگ عناب کنم | |
| این عقل فضول پیشه را مشتی می | بر روی زنم چنانکه در خواب کنم | |
| **** | ||
| بر مفرش خاک خفتگان می‌بینم | در زیرزمین نهفتگان می‌بینم | |
| چندانکه به صحرای عدم مینگرم | ناآمدگان و رفتگان می‌بینم | |
| **** | ||
| تا چند اسیر عقل هر روزه شویم | در دهر چه صد ساله چه یکروزه شویم | |
| در ده تو بکاسه می از آن پیش که ما | در کارگه کوزه‌گران کوزه شویم | |
| **** | ||
| چون نیست مقام ما در این دهر مقیم | پس بی می و معشوق خطائیست عظیم | |
| تا کی ز قدیم و محدث امیدم و بیم | چون من رفتم جهان چه محدث چه قدیم | |
| **** | ||
| خورشید به گل نهفت می‌نتوانم | و اسراز زمانه گفت می‌نتوانم | |
| از بحر تفکرم برآورد خرد | دری که ز بیم سفت می‌نتوانم | |
| **** | ||
| دشمن به غلط گفت من فلسفیم | ایزد داند که آنچه او گفت نیم | |
| لیکن چو در این غم آشیان آمده‌ام | آخر کم از آنکه من بدانم که کیم | |
| **** | ||
| مائیم که اصل شادی و کان غمیم | سرمایه‌ی دادیم و نهاد ستمیم | |
| پستیم و بلندیم و کمالیم و کمیم | آئینه‌ی زنگ خورده و جام جمیم | |
| **** | ||
| من می نه ز بهر تنگدستی نخورم | یا از غم رسوایی و مستی نخورم | |
| من می ز برای خوشدلی میخوردم | اکنون که تو بر دلم نشستی نخورم | |
| **** | ||
| من بی می ناب زیستن نتوانم | بی باده کشید بارتن نتوانم | |
| من بنده آن دمم که ساقی گوید | یک جام دگر بگیر و من نتوانم | |
| **** | ||
| هر یک چندی یکی برآید که منم | با نعمت و با سیم و زر آید که منم | |
| چون کارک او نظام گیرد روزی | ناگه اجل از کمین برآید که منم | |
| **** | ||
| یک چند بکودکی باستاد شدیم | یک چند به استادی خود شاد شدیم | |
| پایان سخن شنو که ما را چه رسید | از خاک در آمدیم و بر باد شدیم | |
| **** | ||
| یک روز ز بند عالم آزاد نیم | یک دمزدن از وجود خود شاد نیم | |
| شاگردی روزگار کردم بسیار | در کار جهان هنوز استاد نیم | |
| **** | ||
| از دی که گذشت هیچ ازو یاد مکن | فردا که نیامده ست فریاد مکن | |
| برنامده و گذشته بنیاد مکن | حالی خوش باش و عمر بر باد مکن | |
| **** | ||
| ای دیده اگر کور نی گور ببین | وین عالم پر فتنه و پر شور ببین | |
| شاهان و سران و سروران زیر گلند | روهای چو مه در دهن مور بین | |
| **** | ||
| برخیز و مخور غم جهان گذران | بنشین و دمی به شادمانی گذران | |
| در طبع جهان اگر وفایی بودی | نوبت بتو خود نیامدی از دگران | |
| **** | ||
| چون حاصل آدمی در این شورستان | جز خوردن غصه نیست تا کندن جان | |
| خرم دل آنکه زین جهان زود برفت | و آسوده کسی که خود نیامد به جهان | |
| **** | ||
| رفتم که در این منزل بیداد بدن | در دست نخواهد بر خنگ از باد بدن | |
| آن را باید به مرگ من شاد بدن | کز دست اجل تواند آزاد بدن | |